جزئیات فنی مشکلات تولید «ریل ملی»/ گزارش‌های بازرس فرانسوی مداوم به راه‌آهن ارائه می‌شود

بهنام جمشیدی در گفت‌‌وگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس در تشریح جزئیات فنی مشکلات خط تولید ریل ملی، اظهار داشت: ظاهراً شرکت ذوب‌آهن مدعی هست که میزان ۵۰۰ تن ریل استاندارد و آماده تحویل تولید کرده است، در طرف مقابل، مدیران وزارت راه و شهرسازی معتقدند که ریل‌های تولیدی استاندارد لازم را کسب نکرده است.

وی ادامه داد: آن طور اطلاع دارم در قرارداد اخیر شرکت راه‌آهن و شرکت ذوب‌آهن که اواخر تابستان سال جاری به امضا رسید، مقرر شد یک شرکت بازرس از طرف راه‌آهن بر فرایند خط تولید نظارت داشته باشد، این بازرس که یک شرکت فرانسوی به نام BV هست از شهریور ماه در کارگاه مستقر شده و اخبار پیشرفت فرایند آماده‌سازی تولید ریل را به راه‌آهن گزارش می‌دهد.

این کارشناس حمل‌‌ونقل ریلی بیان کرد: چهار آزمایش فنی هنوز از نظر شرکت BV پاس نشده است؛ این تست ها شامل آزمایش K1C، خستگی، نرخ رشد ترک خستگی و تنش پس ماند در پاشنه ریل هستند؛ البته در بین این چهار آزمایش، K1C از بقیه اهمیت بیشتری دارد که مرتبط با شمش ریل است.

وی ادامه داد: در سفر اخیر وزیر‌ راه و شهرسازی به کشور هند، مقرر شد برای تولید ریل، شمش از این کشور وارد شود و به ذوب آهن تحویل داده شود که در این صورت آزمایش K1C نیز می تواند تا حد زیادی انجام شده تلقی شود، اما به هر حال تا همه این چهار آزمایش به تایید نهایی نرسد، عملا هیچ ریلی از ذوب آهن تحویل گرفته نخواهد شد زیرا استاندارد های تعریف شده برای ریل مانند تیر‌آهن و سایر پروفیل‌های فولادی نیست، بلکه دقت بسیار بالاتری در فرایند تولید نیاز دارد که‌در عبورهای مکرر قطارها که بارهای نقطه‌ای و پر تکرار انجام می شود، شکستگی رخ ندهد و موجب خسارات شدید نشود.

جمشیدی در پاسخ به این سؤال که آیا غیر از این چهار آزمایش، تست های دیگری هم بوده که تایید شده باشد؟ گفت: بلی؛ در قراردادی که بین شرکت ذوب آهن و شرکت راه‌آهن به امضا رسید، مقرر شد ریل ها بر اساس دو فیش UIC60 و EN 13674 به تولید برسد، البته بین این دو فیش که مجموعه دستورالعمل‌های مربوط به ریل است، تفاوت زیادی وجود ندارد، شاید اصلی ترین تفاوت دوره تضمین پنج ساله باشد که در این زمینه به نظر می رسد تصمیم منطقی گرفته شده است؛ برای مثال در فیش EN 13674 تست های دیگری مثل سختی سطح ریل نیز وجود دارد که ظاهرا پاس شده است.

این کارشناس حمل‌‌ونقل ریلی در تشریح علت اصلی این تأخیرها توضیح داد: ‌ذوب‌آهن بعد از رکود در بازار مسکن، مشتری‌های دست به نقد خود را تا حد زیادی از دست داد و این امر موجب شد ده‌ها مسأله جدید برای این شرکت به وجود آید که تولید ریل فقط یکی از این مسائل است.

وی افزود: اما این مساله هم‌ دلیل موجهی محسوب نمی‌شود؛ یک مقدار از این تاخیر حدوداً یک ساله ناشی از نگرش مدیریت مجموعه به تولید ریل است؛ به نظر می رسد تیم مدیریتی قبلی که تا سال ۹۴ بر سر کار بود، اعتقاد بیشتری به تولید این محصول داشت و به همین دلیل در عرض حدود یک سال، در حدود ۹۷ درصد پیشرفت در نصب خط داشت‌ در صورتی که الان بیش از دو سال از تغییر مدیریت گذشته و این ۳ درصد باقی مانده هنوز انجام نشده است.

جمشیدی اظهار داشت: مدیرعامل فعلی در اوایل دهه هفتاد هم یک بار اقدام به تولید ریل U33 داشت که کار آن زمان هم ظاهرا اعتقاد قوی به رفع نیاز کشور از واردات این محصول در مجموعه ایشان وجود نداشت و به همین جهت ریل تولیدی بسیار با استاندارد ها فاصله داشت و بعد هم فرایند اصلاح و حرکت به سمت ریل استاندارد صورت نگرفت.

این کارشناس حمل‌‌ونقل ریلی در پاسخ به این سؤال که مدیران ذوب‌آهن اخیرا از قیمت پایین قرارداد گله داشتند، آیا رقم ذکر شده در قرارداد غیر منطقی بوده است؟ گفت: اصلاً این طور نبود‌، سال گذشته که قرارداد تولید ریل به امضا رسید، قیمت جهانی محصولات فولادی به مراتب از الان کمتر بود و شاید با هزینه در حدود ۶۵۰ دلار امکان واردات ریل وجود داشت و مبلغ قرارداد هم در آن زمان کمی بالاتر از قیمت ریل های وارداتی ثبت شد، اما تعلل ذوب‌آهن در تولید موجب شد اکنون که قیمت ریل وارداتی به بیش از ۹۰۰ دلار در تن رسیده لب به اعتراض باز کنند.

جمشیدی اضافه کرد: به هر حال تصور من این هست که از لحاظ اقتصادی برای خود ذوب‌آهن هم بهتر است که این ۴۰ هزار تن تعهد خود را هر چه سریع‌تر به تولید برساند و قرارداد‌های بعدی را منعقد کند زیرا ظرفیت این خط تولید، به گفته خود مدیران ذوب آهن سالانه ۴۰۰ هزار تن است و در قرارداد‌های بعدی به سرعت می‌توانند سرمایه‌گذاری‌های انجام شده را توجیه‌پذیر کنند.

این کارشناس حمل‌‌ونقل ریلی بیان کرد: تا کنون به گفته خود مسئولان ذوب‌آهن حدود ۲۰۰ میلیارد تومان برای این خط تولید هزینه‌ شده است که نبود اراده لازم در مدیران ذوب‌آهن در تولید انبوه ریل، فقط خود این مجموعه را متضرر خواهد کرد؛ قطعاً پروژه های ملی نباید معطل تولید ریل ملی بماند، زیرا خسارت بیشتری به دنبال خواهد داشت.

انتهای پیام/م

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *